Mariëlle

Fotograaf: Joep van Uden

Concept: Marjolein Buijs en Mathiske Roex

Project & Tekst: Mathiske Roex

Waar kunnen mensen jou van kennen?
Van de Geffense Plas denk ik. En van het Kaatje. Mijn ex heeft veertien jaar café het Kaatje gehad en daar heb ik in de jaren tachtig ook een paar jaar achter de bar gestaan. Later kwam de Geffense Plas. Dat was vanaf ongeveer 1992. Ik heb mbo-kok gedaan en horeca vond ik gewoon leuk, dus we deden de Geffense Plas echt samen. Met zo’n bedrijf ben je altijd bezig. Je let op de buitenkant en de binnenkant, je wilt vers eten en je wilt andere dingen hebben. ’s Morgens werkte ik bij de plas en rond één of twee uur ging ik dan naar mijn eigen werk. Ik heb ook een aantal jaren in de theaterwereld gewerkt en ben met producties door Nederland getrokken. Evita heb ik bijvoorbeeld een tijd gedaan. Tegenwoordig kunnen mensen me trouwens ook gewoon uit het centrum kennen. Ik ben bijna iedere dag in de stad. Mijn hondje Chica moet eruit om te lopen en dan vind ik het wel lekker om ergens te gaan zitten en koffie te drinken.

Aan welke plek in Oss of omgeving heb jij mooie herinneringen? 
Dan denk ik aan mijn ouderlijk huis aan de Molenweg. Ik heb daar tot ongeveer mijn dertiende gewoond. We hadden niet veel geld en we waren thuis met zes kinderen, maar het was gewoon super. Wij deelden een kamer en vonden dat heel normaal. We hadden een fijne tuin, ik speelde altijd buiten en ik had een buurmeisje met wie ik veel optrok. ’s Avonds gingen we rondlopen. Dan liepen we langs Organon en gingen we richting Desso, waar een hele grote vijver was. 

Ik was echt een vaderskindje. Mijn vader is vroeg overleden, maar op zondag ging ik met hem op pad. We gingen dan op de fiets snoepjes kopen bij Lucullus. Mijn vader was ook een tijd in Indonesië geweest. Hij moest daar als militair naartoe, maar hij wilde geen mensen doden en is daarom als hospik in een ziekenhuis gaan werken. Hij heeft daar drie jaar gewerkt en waarschijnlijk malaria opgelopen. Jaren later is hij overleden. Ondanks dat ik hem zo vroeg ben verloren, denk ik aan mijn jeugd als een mooie tijd. Als ik aan Oss denk, denk ik nog steeds heel erg aan thuis.

Er zijn ook gebouwen verdwenen waarvan ik het jammer vind. Oss is goed in de boel slopen. Ze moeten wat meer bewaren van wat mooi is, de winkels vullen en vooral zorgen voor nog meer goeie koffie, hahaha. 

 Welke Ossenaar heeft jou ooit geïnspireerd?
Ik kan niet echt één bekende Ossenaar noemen. Ik dacht eerst aan Joan Collins, maar ja, die komt natuurlijk helemaal niet uit Oss. Ik vind haar gewoon geweldig. Ik vind het leuk als mensen er leuk uitzien. Maar als ik denk aan wie mij inspireert dan denk ik aan mijn moeder.  Als jonge weduwe 6 kinderen opvoeden, een fijne jeugd geven, echt super! Ik denk heel vaak aan haar. En als ik denk aan wie mij echt iets hebben geleerd, dan kom ik bij mijn broers uit. Een van mijn broers nam na het overlijden van mijn vader ook een beetje die rol over. Mijn broer Gerard heeft mij leren tellen en Frans leerde mij klokkijken en mijn veters strikken. En René was altijd grappig. Dus eigenlijk hebben mijn broers mij ieder op hun eigen manier iets meegegeven.  

Wat wil jij meegeven aan anderen in deze stad?
Dingen die je niet kunt veranderen, kun je niet veranderen. Je moet dingen ook kunnen accepteren. Ik kan wel op de bank gaan zitten, maar dan maak ik niks mee. Ze zeggen altijd: je moet zelf de slingers ophangen. Dat is eigenlijk wel hoe ik probeer te leven. Na mijn ongeluk is mijn leven natuurlijk veranderd. Ik had een goede baan en had op het laatst nog hbo gedaan. Mijn leven was anders geweest als dat ongeluk niet was gebeurd, maar wat heeft het voor zin om daar steeds bij stil te blijven staan? Dingen gebeuren eenmaal. Ik loop anders dan vroeger, maar ik loop wel. Ik kan daar moeilijk over gaan doen, maar dat heeft geen zin. En er kwamen ook dingen voor terug. Toen ik heel veel werkte, had ik bijvoorbeeld geen tijd om te reizen. Ik wilde heel graag naar Australië en dat heb ik daarna wel gedaan. Daar ben ik blij om. Dus leef je leven. Ga niet op de bank zitten wachten, want dan maak je niks mee.

Wat is voor jou het ware thuis? Wanneer weet jij: ik ben hier thuis?
Thuis is voor mij als ik me ontspannen en rustig voel. Dat heb ik nu in mijn eigen huis. Ik woon in een mantelzorgwoning bij mijn zus en mijn huisje is gewoon superleuk. Ik heb een fijn tuintje en als de deuren openstaan, loop ik zo naar buiten. Ik slaap er rustig en ik woon in een leuke buurt. Dat gevoel van rust maakt voor mij dat ik thuis ben. Ik heb veel gereisd en ik heb zelfs drie jaar in Londen gewoond en gewerkt. Eigenlijk zou dat maar zes weken zijn, maar het werden drie jaar. Toch kom ik altijd weer terug in Oss. 

Is Oss jouw Ware thuis? 
Ja, ik denk het wel. Ik heb ook een tijdje in Megen gewoond. Dat was mooi, maar voor mij was er weinig te doen. Hier in Oss kan ik met Chica naar buiten, naar het centrum lopen en zijn er verschillende plekken waar ik kan gaan zitten en koffie kan drinken. Ik ben graag in de stad en kom er bijna iedere dag. 

Dus ja, Oss is wel mijn thuis.