Bilitis

Fotograaf: Joep van Uden

Concept: Marjolein Buijs en Mathiske Roex

Project & Tekst: Mathiske Roex

Gedicht: Poëzie Podium Oss

Waar kunnen mensen jou van kennen?
Voornamelijk van school denk ik, daar werk ik alweer 22 jaar. Ik was even aan het rekenen: dan heb je alweer tussen de 500 en 600 kinderen in de klas gehad. En mensen kennen mij misschien ook nog wel van scouting Titus Brandsma. Daar ben ik eerst zelf lid geweest als kind en daarna jarenlang leiding. Dus daar tref ik ook nog veel bekende gezichten.

Mensen vragen zich vaak af waar mijn naam vandaan komt. Mensen van rond de zeventig weten het meestal meteen. Mijn naam komt namelijk uit een film van David Hamilton uit de jaren zeventig. Dat was in die tijd best een beetje een controversiële film. Hij was soft-erotisch, maar op z’n hippies, zeg maar. De film heet Bilitis en de hoofdpersoon ook. Mijn ouders hebben die film gezien en dachten: weet je wat wij doen? We noemen onze dochter zo. Er is ook veel muziek van. Het is een Franse naam. Als ik mij in Frankrijk voorstel, weet iedereen het meteen en schrijven ze het ook goed. Hier is dat wat anders.

Welke mooie veranderingen heb jij gezien in Oss de laatste jaren?
Ik ben echt supergroot fan van het Urban Ox Park. Als leerkracht zijnde, als moeder zijnde, vanuit de scouting: echt een topper! Ik vind dat echt zo’n geweldige aanwinst. Als het wat lekkerder weer is en mensen met hun kleedjes op het grasveld zitten en je ziet die moestuin die daar verderop zit, dat vind ik echt heel gaaf. Om te zien dat het zo druk is en dat er ook niks vernield wordt, vind ik ook fijn. Dat ik denk: ‘oh kijk, het kan nog wel’. Het kan gewoon helemaal fijn gaan allemaal. En het is ook echt een goed skatepark. Er komen mensen van verder weg naartoe. En Strand Tien vind ik geweldig, de plannen die zij allemaal hebben. Mijn oudste is al bijna zestien en die ging daar van de zomer heel vaak heen. Dan denk ik: ‘oeh, dat heb ik ook gedaan’. Dat is echt leuk. En de bieb is natuurlijk helemaal geweldig, of de Peperstraat helemaal gevuld, dat is toch ook echt tof! Als er een beetje lekker weer is, met z’n allen daarheen. Dat doen we ook graag met collega’s, voor de vakantie begint zitten we met z’n allen lekker op het terras te borrelen. Het is dan zo’n fijne sfeer, dat is gewoon wat je wilt van een stad. Dat is ook wel een tijdje wat minder geweest, een beetje een dipje. En nu denk ik echt weer: ‘oh yes, leuke, fijne sfeer!!’

Als jij een toverstafje had, wat zou je dan veranderen aan Oss?
Dat alle winkelpanden gevuld worden met leuke, lokale ondernemers. Of eets grotere winkels mag ook wel. Er zijn natuurlijk supermooie ontwikkelingen, maar het echte winkelen zou natuurlijk nog mooier zijn als die lege panden ook gevuld zouden worden.

Zie jij jezelf als een echte Ossenaar?
Ja. Ik ben geboren in Oss en ben eigenlijk nog nooit uit Oss geweest. Mijn oudste is zelfs nog in het ziekenhuis in Oss geboren, de jongste in Uden. Toen dacht ik al: dat is dan een smet op de stamboom, hahaha. Ik vind Oss altijd zo’n beetje tussen een dorp en een stad inzitten. Het lijkt soms een dorp. Dan zeg je: “Oh, heb jij daar gewerkt? Oh, ik heb daar op school gezeten.” Laatst zat ik met een vriendin in de sportschool en kwam er een vrouw bij ons zitten die we helemaal niet kenden. We raakten aan de praat en toen bleek zij weer iemand te kennen die wij ook kenden. Dat heb je hier heel vaak. Maar het is niet zo klein dat het beklemmend wordt en iedereen elkaar controleert. Oss is groot genoeg om elkaar niet altijd in de gaten te houden. Precies goed.

Aan welke plek in Oss heb jij mooie herinneringen?
Ik woon inmiddels 43 jaar in Oss, dus er zijn superveel dingen waarvan ik denk: ‘dát was altijd leuk en dát was fijn. Maar als ik er eentje uit moet pikken, dan zou ik denk ik gaan voor de oude muziekschool. Als kind heb ik daar muziekles gehad. Ik speelde dwarsfluit en heb daar jarenlang les gehad. Als kind trad je daar ook op met zo’n concert, dus daar heb ik echt leuke herinneringen aan. En daarna werd de oude muziekschool natuurlijk een kei-gezellige stapgelegenheid: De Ontmoeting. Daar ben ik jarenlang geweest. Dat was altijd feesten. Dus één gebouw met twee hele verschillende herinneringen. Het pand zelf is ook mooi.Vroeger kwam je binnen in een lange gang. In die gang zaten links en rechts kamertjes. Als je verder doorliep, had je een balie en aan de rechterkant was één grote zaal. Daar waren altijd de concerten en werden dingen georganiseerd, een soort aula. Aan de linkerkant waren nog meer kleine kamertjes. Het gebouwtje dat ernaast staat, hoorde er ook bij. Daar hebben mensen gewoond, maar ik heb daar ook nog muziekles gehad. Toen werd dat op een gegeven moment bij de muziekschool getrokken. En De Ontmoeting was eigenlijk precies de juiste naam, want daar zag je iedereen. Daar kwam je iedereen weer tegen. We hebben er echt veel carnaval gevierd en met de kermis waren we daar natuurlijk altijd. Daar zijn we echt heel veel geweest!

Wat hoop jij dat mensen zien als ze naar jou kijken?
Dat vind ik lastig, want dan moet je het over jezelf hebben. Ik weet ook niet zo goed hoe mensen mij zien als ze mij niet kennen. Maar ik denk dat ik echt een groot hart heb voor kinderen. Ik wil graag dat ze lekker bewegen, lekker in hun vel zitten en groeien als persoon. Niet dat je de beste studeerder wordt, maar dat je lekker in je vel zit en dat je een lief, fijn mens wordt in de samenleving. Dat je een bijdrage kunt leveren aan jouw maatschappijtje, ook al is dat klein. In jouw klas, in jouw gezin of waar je later gaat werken. Dat mensen snappen dat dát de dingen zijn die ik belangrijk vind. Dat leren vind ik minder interessant. Het is handig als je kunt lezen en zo, maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat je als persoon gewoon gelukkig bent. En dat je ook anderen gunt dat ze gelukkig zijn en daar je best voor doet. Ik denk dat dat het belangrijkste is wat ik voor ogen heb als juf, als moeder en ook toen ik nog leiding was bij de scouting.

Wat is iets wat mensen niet meteen aan jou zien, maar wel bij jou hoort?
Ik had een heel groot Instagram-account met 150.000 volgers. Dat verwacht je niet hè? Het had helemaal niks met onderwijs te maken, maar was puur gericht op interieur. Ik filmde mijn eigen huis, mijn badkamer en mijn keuken. Ik had zelfs één video die zo viral ging dat Kim Kardashian er jaloers op was: 27 miljoen keer bekeken. En wat deed ik in die video? Een handdoek opvouwen. Onze keuken staat bijvoorbeeld ook in keukencatalogi. Dan haalden ze mijn apparatuur eruit, zetten die van hen erin, maakten foto’s en daarna ging alles weer weg. Daar kreeg ik dan voor betaald. Ik had er misschien van kunnen leven, maar dan had ik management in de arm moeten nemen en me er nog meer op moeten richten. Ik werk vier dagen, heb twee kinderen en een man die ook nog een beetje aandacht wil. Op mijn vrije maandag was ik soms de hele dag aan het filmen. Eerst kijken wat er trending was, welke muziek erbij hoorde en dan soms 26 takes maken. Die filmpjes kon ik dan gedurende de week posten. Daarnaast moest ik ook nog poetsen, mijn gezin aandacht geven en zelf ontspannen. Op een gegeven moment dacht ik: ik ben helemaal klaar. Ik had 150.000 volgers als doel. Dat doel heb ik gehaald en de volgende dag ben ik ermee gestopt. Dat gaf juist rust. Ik heb er wel heel veel leuke dingen aan overgehouden. Ik kan door mijn huis lopen en zeggen: dat heb ik gratis gekregen. Maar als je mij vraagt: de posts of de kleuters? Dan de kleuters. Absoluut. Wat ik er wel mooi aan vond, is dat ik heb ervaren dat het mogelijk is: als je iets wilt, kun je het gewoon bereiken.

Welke Ossenaar heeft jou ooit geïnspireerd?
René Peters. Hij is leiding geweest bij scouting Titus Brandsma en was ondertussen ook leerkracht op een middelbare school. Daarna is hij bij het CDA in de gemeente gekomen en vervolgens de landelijke politiek ingegaan. Ik vind zijn kijk op het onderwijs en op kinderen inspirerend. Die uitspraak “It takes a village to raise a child” past daar heel goed bij. Hij heeft sterk dat je het samen moet doen. Je kunt als school nog zo hard rennen, maar als je de ouders niet meekrijgt, moet je het uiteindelijk toch samen doen. Ik vind dat een fijne visie op hoe kinderen zich ontwikkelen en op hoe we er samen voor zorgen dat we een fijne maatschappij blijven. Dat sluit aan bij hoe ik het zie. Alleen heeft hij het natuurlijk nog veel verder doorgetrokken, eerst naar heel Oss en daarna landelijk. Ik ken hem ook gewoon. Hij is mijn leiding geweest bij de scouting. Hij is echt een heel warm persoon. Je merkt aan alles dat hij gewoon het beste met iedereen voor heeft.

Wat wil jij andere Ossenaren meegeven?
Wees trots op jezelf. Dat kun je betrekken op jezelf als persoon, maar ook op ons als Ossenaren. Wees trots op Oss. Op wat hier neergezet wordt, op de mensen die hier wonen en die dingen voor elkaar krijgen. Een festival dat wordt georganiseerd of het Urban Ox Park: dat hebben Ossenaren toch allemaal weer voor elkaar gekregen. Dus wees trots op Oss en wees trots op jezelf, op wat je zelf bereikt. Niet altijd denken: ach ja, het valt wel mee, of ik kan dat niet zo goed. Ik zit niet meer op Facebook, maar toen ik daar nog wel op zat en er iets over Oss gepost werd, zag je altijd zoveel negatieve reacties. Dan denk ik: jongens, er zijn echt zoveel leuke dingen hier. Tuurlijk zijn er ook weleens dingen niet leuk. Dat heb je met alles. Maar wees trots op wat er is. Op wie je bent, op wat je doet.

Voor mij is het Ware thuis……
Dat is geen moment en geen plek. Dat is toch een gevoel. Een gevoel dat je krijgt als je thuiskomt van vakantie en je rijdt Oss weer binnen. Je komt bijvoorbeeld langs die os op de rotonde. Of zoals dit jaar, toen we met de trein vanaf Schiphol terugkwamen. Op vakantie vind ik het heerlijk, ik vind het fijn en geniet echt volop. Maar weer thuiskomen, zo terug in Oss komen, vind ik ook altijd weer heel fijn. Het voelt zo eigen. Dat is misschien ook wel wat mij ervan weerhoudt om ergens in een dorp of bijvoorbeeld in Eindhoven te gaan wonen. Dit voelt gewoon zo vertrouwd allemaal. Het is voor mij vooral dat gevoel van vertrouwd zijn.

Is Oss voor jou jouw ware thuis?
Ja. Er is niks waarvan ik denk: ‘ik zou nog wel eens ergens anders naartoe willen verhuizen’. Als het al zo zou zijn, dan zou het iets héél ver weg zijn. Maar dit is gewoon de plek waar ik me fijn voel. Oss zit voor mij precies tussen een dorp en een stad in. Het lijkt soms een dorp, omdat je er steeds achter komt dat mensen elkaar kennen. Maar het is niet zo klein dat iedereen elkaar voortdurend in de gaten houdt. Groot genoeg om elkaar niet altijd in de gaten te houden. Precies goed. Ik vind het ook leuk dat ik hier over straat loop en kinderen “Hé, juffrouw!” roepen. Er woont bijvoorbeeld een meisje tegenover me. Haar slaapkamer zit aan de straatkant en zij weet ongeveer dat ik om vijf voor acht langskom. Dan staat ze bij het raam en roept ze: “Juf Bilitis!” Dat vind ik allemaal leuk, zo gezellig. Ik vind het fijn om hier te wonen.