Chloë

Fotograaf: Joep van Uden

Concept: Marjolein Buijs en Mathiske Roex

Project & Tekst: Mathiske Roex

Waar kunnen mensen jou van kennen?
Van best wel veel plekken denk ik. Sowieso van Allora. Maar ook van de Groene Engel. En de Winkel. Of uit de Peperstraat in het algemeen, want ik heb daar ook gewoond, dus daar kwam ik sowieso heel veel. En ik werkte daar. Met Roel heb ik de Winkel In Het Park mee opgestart, daarna de Groene Engel en daarna nog Marie. Dat mee opstarten vind ik ook leuk, daar zit een beetje de uitdaging in.

Aan welke plek in Oss of omgeving heb jij mooie herinneringen?
Sowieso die hele tijd bij de Winkel. Als je bij de Winkel kwam werken, kwam je eigenlijk terecht in een soort vriendengroep. Mijn beste vriendin werkte daar ook, daardoor ben ik daar eigenlijk gaan werken. Het was gewoon echt een mega gezellige tijd. Het voelde wel echt als werk en we hebben ook hard gewerkt. Iedereen had hart voor de zaak, het was een georganiseerde speeltuin. Roel was een hele goeie baas. Daar heb ik wel echt een hele leuke tijd gehad, ik kan er niet één specifieke herinnering uithalen. Ook al heb je overal leuke collega’s en zijn er overal wel goede vriendschappen uit ontstaan, de Winkel is echt totaal niet vergelijkbaar.  De Peperstraat is sowieso lang een plek geweest waar ik me thuis voelde. Ik woonde daar ook en ik werkte daar ook. Ik was er heel vaak. Dus als ik niet aan het werken was, dan zat ik er ook. 

Er zijn veel hele mooie nieuwe zaken bij gekomen. Allora is echt prachtig van binnen. All hou ik zelf ook wel van dat beetje kneuterige. Het komt nu weer een beetje meer op gang, heb ik het idee. Met corona zat er even een dipje, maar ik heb nu wel het idee dat iedereen er weer op uit gaat. Ik werk ondertussen al langer dan tien jaar in de horeca. De mensen die er tien jaar geleden waren, zijn er nu ook niet meer allemaal. Sommige mensen hebben het thuis een beetje uitgevonden en die zie je dan niet meer, maar je ziet wel weer heel veel nieuwe mensen. Elke zaak heeft sowieso een heel ander soort publiek. Hier bij Allora komt bijvoorbeeld echt iedereen: oudere mensen, jonge mensen, mensen met kinderen. Iedereen lust pizza. Het is heel laagdrempelig eigenlijk. 

En als ik aan beelden van Oss denk, denk ik aan de kerk, maar ook aan die halve bol bij de Albert Heijn. Als we vroeger vanuit Berghem naar de Albert Heijn reden, rende je daar even overheen. Ook de ijssalon op de Heuvel vind ik wel echt Oss: je komt Oss binnen en je kijkt er tegenaan. En natuurlijk het biggetje en de clown op de Heuvel.

Als jij een toverstafje had, wat zou je dan veranderen aan Oss?
Qua uiterlijk van Oss vind ik dat we echt een groot stadspark missen of zo. Dat zou wel echt superleuk zijn. En als ik vanuit de horeca denk: in Oss moet je jezelf echt bewijzen. Als je een horecazaak hebt, moet je je echt de héle tijd bewijzen en je krijgt heel snel een slechte recensie. Dat komt ook omdat het zo ons-kent-ons is. Dat is super leuk hoor, maar het heeft ook zijn nadelen. Oss is eigenlijk een heel groot dorp. Als één iemand één slechte ervaring heeft, vinden tien andere mensen daar ook iets van. Hier is het wel echt: “Nou, daar kom ik nooit meer terug.” Ook dingen die lang geleden zijn, achtervolgen je best wel lang. Dan denk ik: hoe lang is dat geleden? Drie jaar? “Get over it.” Dus dat zou ik wel willen veranderen. 

Welke Ossenaar heeft jou ooit geïnspireerd?
Mijn vader. Hij was altijd adjunct-directeur van de Muzelinck en daar heb ik ook echt heel veel tijd doorgebracht. Hij heeft daar heel lang gewerkt en daarna ook voor de bibliotheek. Ik denk dat hij mij heeft geïnspireerd met muziek en kunst en gewoon creatief zijn. En hard werken. Ik heb bij de Muzelinck echt elke cursus gevolgd en ik heb er volgens mij vijftien jaar op pianoles gezeten. Ik ben echt heel jong begonnen, toen ik drie was of zo. Dat vond ik echt heel leuk om te doen. 

Wat is iets wat mensen niet meteen aan jou zien, maar wat wel bij jou hoort?
Ik speel nog weleens piano, maar niet meer dagelijks. En ik kan ook redelijk tekenen. Dat heb ik vroeger veel gedaan en vond ik altijd heel leuk om te doen. Ik wilde altijd de kunstopleiding doen, maar heb dat uiteindelijk nooit gedaan. Ik dacht altijd: ‘wat ga ik er dan uiteindelijk mee doen?’
En ik wil graag de beste zijn. Als iemand anders beter is, denk ik al: waar ga ik dan worden? Dat heb ik met werk ook wel een beetje. Ik wil gewoon graag de beste zijn. Als ik een cappuccino zet, dan wil ik wel dat het een mooie cappuccino is. Al moet ik zeggen; het is niet de beste cappuccino die ik hier maak. Want die meiden uit de ijssalon kunnen echt prachtige cappuccino zetten.

Wat is voor jou het ware thuis? Wanneer weet jij: ik ben hier thuis?
Ik denk dat dat wel gerelateerd is aan… Nou gewoon dit hele project ook! Als je door de stad loopt, dan kom je minimaal tien mensen tegen die je kent. Dat is dat ons-kent-ons. Als je bijvoorbeeld bij Corretto zit, daar komen zoveel mensen langs. Dan zeg je echt tien keer ‘hoi!’ als je daar buiten zit. 

En de herinneringen, de plekken waar ik gewerkt heb, maken Oss ook wel echt een thuis. Het is natuurlijk waar ik woon. Maar vooral, denk ik, de mensen en de herinneringen. Ik heb me heel lang thuis gevoeld in de Peperstraat, omdat ik daar woonde én werkte en er eigenlijk altijd was. Nu is mijn eigen huis mijn thuis. Schadewijk is ook mijn thuis nu. 

Is Oss jouw Ware thuis?
Ja, ik denk het wel. Maar ik ben niet zo gebonden hoor. Ik heb natuurlijk werk dat ik overal kan doen. Ik hou ook wel van een grote stad. Ik ben echt een stadsmens en ik hou van drukte om me heen. Toen ik uit de Peperstraat ging verhuizen, zei ik ook: ’ik moet dicht bij de stad wonen’. Als ik meer dan vijftien minuten moet fietsen, dan vind ik dat wel een ding.

Je weet het nooit, maar ik zit nu wel goed hier hoor. Ik heb een heel leuk huis. En als ik ergens anders zou gaan wonen en terug zou kijken naar Oss, dan zou ik denk ik wel zeggen: “Oss, mijn thuis.” Uiteindelijk wel.