Gerda

Fotograaf: Joep van Uden

Concept: Marjolein Buijs en Mathiske Roex

Project & Tekst: Mathiske Roex

Waar kunnen mensen jou van kennen?
De meeste mensen kennen mij, omdat ik al sinds 1958 in Dieden woon en daar getogen ben. In Dieden, Demen en Ravenstein heb ik onderwijs gevolgd, en altijd deelgenomen aan de verenigingen. Bijvoorbeeld korfbal, voetbal, tennis, Yoga, Dedico muziek, Taekwon-do, jeugdvereniging. Daarin heb ik allerlei functies uitgevoerd. Je moet dan denken aan het sporten zelf en als leiding en allerlei bestuursactiviteiten. En ik ben nog een tijdje lid van de dorpsraad geweest trouwens! 

Nu kennen mensen mij vooral van Onder dn Plag, ons gemeenschapshuis. We hebben daar allemaal ‘genoten’. We hebben de buurtgenoten; dat is de lunch die we elke maand maken, iedereen mag dan aansluiten. Heel gezellig, en heel fijn al die mensen bij elkaar.  Dan hebben we nog de kookgenoten. Zij koken voor de mensen die alleen zijn, dat zijn dan weer de eetgenoten. Elke derde vrijdag van de maand is dat. We maken gewoon een zondagse soep, met een heerlijk kippetje met van alles erbij. Iedereen is welkom, net als bij de buurtgenoten. Laatst waren er 47 mensen! We werken samen met de oogstgenoten. De moestuin naast het gemeenschapshuis wordt verzorgd door de oogstgenoten, alle mensen kunnen daar groenten en fruit halen. Je kan dan lid worden en dan alles halen wat je wil. En het is altijd lekker. 

 Oh en we hebben ook zanggenoten, en een handwerkgroep! Die komt op woensdag ochtend bij ekaar. Dat is ook mooi,wat we verkopen dat schenken we weer aan de goede doelen. 

 Aan welke plek in Oss en omgeving heb je mooie herinneringen?
Ik heb aan veel plekken mooie herinneringen. Op 1 staat mijn huidige woonplaats Dieden. Mijn tweede thuis is Onder d’n Plag, vanwege mijn vroegere en huidige activiteiten en herinneringen daar. Vroeger heb ik zelf op dit terrein gekorfbald, en nu ben ik hier vrijwilliger. 

 In 2014 is Onder dn Plag gebouwd. We hadden vroeger een gemeenschapshuis in de Vlaam, maar de Vlaam is weg, daar zijn huizen gebouwd. Daar ben ik nog getrouwd! In 1970 was dat nog een school. Ik was toen leidster bij de Korfbalvereniging en Karel en ik gingen trouwen. We hadden in die tijd een cafeetje in het dorp, de ‘Drie Sterren’, waar je een feest kon geven, maar daar paste niet iedereen in! Toen mochten we in de aula van de school ons feest geven. 

 Ook de sportschool dat was een mooie tijd. Mijn man Karel kwam uit Oijen en hij had de Taekwon-do school. Hij gaf les aan de hoogste banden, aan de leraren die ook een Taekwon-do school hadden. Dat deed hij ook in het buitenland. Hij had zelf de hoogste band en hij was heel bekend. Karel is overleden in 2020. We hadden 1 zoon, hij is een paar maanden daarvoor overleden. Daardoor ben ik nu zo vrij als een vogel, ik heb tijd om iets te doen voor anderen. Die jongens van de Taekwon-do school die zie ik nog, de eerste zondag van de maand komen ze bij mij trainen. Ik heb thuis de dojo nog, daar train ik zelf ook, om een beetje in beweging te blijven. 

 Welke Ossenaar heeft jou ooit geïnspireerd?
Dat zijn altijd mijn ouders geweest. Mijn vader was bij de marine, mijn moeder is in Indonesië geboren. We hadden fijne ouders.  Ze zeiden altijd: ‘je bent alleen geboren en je gaat alleen dood, je moet zorgen dat je zelfstandig bent, dat je voor jezelf kan zorgen.’ Dat hebben wij met de paplepel meegekregen, en dat neem ik nog altijd mee. En ik leerde van mijn ouders de natuur te omarmen. 

 Mijn ouders moesten opnieuw beginnen in Nederland in de Soekarno-tijd. En dat hebben ze goed gedaan. Zo ben ik in Dieden beland, mijn vader kocht het huis aan de dijk. Hij had een vooruitziende blik, hij zei: ‘dat huis koop ik, met land voor mijn kinderen.’ Dat had hij goed gezien. Op die grond hebben we gebouwd. Op het eind van het terrein woon ik en in het ouderlijk huis woont mijn zusje. Mijn broer woonde er tussenin. We woonden eigenlijk in een familiestraat. Mijn broer heeft het huis verkocht, maar mijn zusje en ik wonen er nog steeds. 

 Als jij een toverstafje had, wat zou je dan veranderen aan Oss (Dieden)?Nee ik wil niks veranderen. Het is zoals het is, en het komt zoals het komt. Je kan er niks aan doen, op sommige dingen heb je geen invloed, die zijn zoals ze zijn. Je kan wel meewerken aan dingen die voor jou belangrijk zijn, of meewerken om iets samen voor elkaar te krijgen. Met de nadruk op ‘mee’ werken. En dus niet tegenwerken. Iedereen heeft zo zijn specialiteit en dat moet je waarderen. Ieder mens is uniek, dat is normaal, maar zeker in deze tijd, in deze wereld, moeten we koesteren dat wij hier nog zo veel met elkaar kunnen doen. 

 Is Oss (Dieden) jouw Ware thuis?
Voor mij is Dieden ook Oss. Het thuisgevoel is een familiegevoel, waar men zichzelf kan en mag zijn. Het houdt je in beweging en je blijft bij de tijd. Ik ben hier thuis. Je bent nooit alleen in het dorp, dat is echt. Het ligt wel aan jezelf, er zijn ook mensen die zich afzonderen, dat mag ook, maar dat zit niet in mij. Ik zeg altijd: ‘ik ben een beetje pp, prettig gestoord, en manisch positief’, en dat wil ik graag blijven. We kunnen nog lang genoeg achter de geraniums zitten, maar dat was ik nog niet van plan.  

 Mijn ware thuis is bij mijzelf als persoon. Het ligt toch aan je persoon, als je je goed voelt en je bent senang, dan is het goed. Voor mij is het belangrijk dat mijn lichaam en geest in balans zijn en blijven. Ik ben dankbaar dat ik gezond ben en alles kan doen wat ik wil. Dat ik een bijdrage kan leveren aan het welzijn van de medemens, waar gezelligheid, humor, plezier en veiligheid in passen. 

 Hier voel ik mij thuis. Het is een voorrecht om het thuisgevoel met anderen te delen.