Yvette

Fotograaf: Joep van Uden

Concept: Marjolein Buijs en Mathiske Roex

Project & Tekst: Mathiske Roex

Gedicht: Poëzie Podium Oss

Waar kunnen mensen jou van kennen?
Inmiddels werk ik al 25 jaar bij Organon en haar voorgangers, dus daar kennen mijn collega’s mij. Ook ben ik regelmatig als vrijwilliger betrokken geweest bij activiteiten van mijn kinderen. Toen mijn zoon Daan nog niet oud genoeg was heb ik bijvoorbeeld bij de Waterpolo-vereniging achter de bar gestaan, Daan is nu bijna 19, dus die kan inmiddels zelf achter de bar. Mijn dochter Noor is nu 17, zij speelt al een aantal jaren mee met de producties van de Osse Cultuurmakers. Ik help daar mee als vrijwilliger, daardoor heb ik in de loop der jaren ook meer mensen leren kennen. Het is toeval dat ik ben gaan helpen, Ik kwam Noor brengen, en ze hadden iemand nodig die nog even snel koffie en thee kon zetten. Dat deed ik en dat is eigenlijk zo goed bevallen dat ik het ben blijven doen. Ik vind het leuk, de mensen zijn aardig, de sfeer eromheen is goed. Het is meer dan alleen koffie en thee zetten, het is fijn om achter de schermen even te kunnen luisteren naar de zorgen van spelers. De een zegt: kan je een paracetamol regelen, het andere moment moet het wc-papier in de dixie aangevuld worden. Dat vind ik geen probleem. 

Soms zegt iemand: ‘dat moet je even aan die en die vragen.’ Maar ik weet niet altijd wie dat is. Dan is het wel eens lastig om die grote groep in te stappen en iets te roepen. Ik heb het liefst dat ik zo min mogelijk opval en het minst in de weg loop. Achteraf denk ik dan: waar deed ik eigenlijk moeilijk over. Soms zou ik wel eens willen dat ik het lef had om gewoon te roepen, maar zo ben ik niet. Soms is dat een nadeel. Maar goed, een klein beetje het ontzorgen van de spelers en  crew, dat vind ik fijn om te doen. Gelukkig vind Noor het ook wel leuk als ik in de buurt ben. 

 Zie jij jezelf als een echte Ossenaar?
Ik ben geen echte Osse, ik ben voor mijn werk verhuisd, vanuit Tilburg naar Oss. Al tijdens mijn opleiding leek het me geweldig om stage te lopen bij Organon. Het bedrijf trok me aan vanwege de producten die er werden gemaakt. Uiteindelijk kwam ik terecht bij Diosynth, het zusterbedrijf van Organon, dat op dezelfde locatie in Oss gevestigd was. Alleen tijdens mijn opleiding heb ik ook mijn man leren kennen. Hij ging in Amsterdam werken en ik in Oss, dus de vraag werd: gaan we naar Amsterdam of Oss? Die discussie hebben we wel gehad. Uiteindelijk is het Oss geworden, en daar wonen we nog steeds. En hij werkt nog steeds in Amsterdam, hij gaat elke werkdag op en neer. Inmiddels is het wel drukker op de weg, maar als hij voor de druktes uit gaat dan gaat het wel. In het begin hebben we gezegd: we gaan vast wel eens naar Tilburg terug, maar daar hebben we nu dat gevoel van thuis niet meer. Hier nu wel. Ik heb hier mijn leven, de kinderen zijn hier opgegroeid. 

Ik heb de stad leren kennen, maar ik merk regelmatig dat ik heel veel nog niet weet. Dat komt doordat je hier niet bent opgegroeid, dan denk je soms: ‘waar héb je het over?’. Soms is dat nog steeds apart, het is een beetje ons kent ons, maar ik ken veel mensen niet. Ik hoor collega’s bijvoorbeeld over vroeger en ik denk dan: ik heb geen idee waar jullie het over hebben! Hoessenbosch bijvoorbeeld, de eerste 10 jaar dat ik hier woonde wist ik niet dat Hoessenbosch bestond. En zo zijn er meer dingen waar ik nog nooit van gehoord had, en die ik dan pas later hoor. 

Ik hoor ook weleens mensen zeggen: ik zou niet dood gevonden willen worden in Oss, maar dat heb ik niet, ik woon hier prima. Ik bekijk het niet zo kritisch. Mensen klagen wel, maar dan denk ik: overal is het iets. Tuurlijk, als je echt heel kritisch gaat zijn: het ziekenhuis is uit Oss weg, dat is jammer. 

Aan welke plek in Oss of omgeving heb jij mooie herinneringen? 
Ik wandel graag, dus ik kom graag op plekken zoals Herperduin, de Maashorst, landerij van Tosse, de Geffense plas, maar ook in dorpskernen zoals Lith, Megen, Neerloon en Ravenstein. We zitten hier in een mooi bosrijk gebied, in het Maas/Waal gebied heb je alles bij de hand. Waar ik ook erg blij van kan worden, is rondlopen tussen de dieren bij bijvoorbeeld Stadsboerderij De Elzenhoek. 

 Wat wil jij meegeven aan anderen in deze stad? 
Een stad maak je samen tot een fijne plek om te wonen en leven. Bijvoorbeeld om iets leuks te kunnen organiseren voor de jeugd is niet alleen de jeugd nodig, maar ook de hulp van de ouders om de activiteit achter de schermen te begeleiden. Voor mij is het vanzelfsprekend om dat te doen bij de voorstellingen van mijn dochter, als Noor gratis mee mag doen en daar veel plezier aan beleeft. En als ik kijk naar hoeveel werk er zit in zo’n productie. Regie, techniek, kleding en alles wat jullie doen, ik vind dat daar wel wat tegenover mag staan. Ik kan ook zeggen: ik doe 1 dienstje. Dat kan ook, maar iemand moet het doen, ik vind het erbij horen. 

Is Oss jouw Ware thuis?
Ja. Ik ben me steeds meer verbonden gaan voelen met Oss. Hier kocht ik mijn eerste eigen huis, stichtte ik een gezin en leerde ik de stad steeds beter kennen. Vooral dankzij mijn kinderen en alles wat daarbij kwam kijken – school, sport en hobby’s – ontdekte ik steeds meer van Oss.

Inmiddels voelt deze stad echt als thuis. Ook voor de kinderen is dit hun thuis. Waarom zou ik alles oppakken en ergens anders weer opnieuw beginnen? Het is hier gezellig, leuk, ik zit hier graag.